Ważne jest, aby adaptacja przebiegała łagodnie i stopniowo. Należy zacząć od krótkiego pobytu, który w kolejnych dniach będzie wydłużany. Jeżeli jest to możliwe, w pierwszym tygodniu najlepiej odbierać dziecko zaraz po obiedzie, jeśli nie- po podwieczorku. Dla malucha bardzo stresująca może być sytuacja, gdy większość dzieci pójdzie już do domu, a ono jeszcze nie.

Czego rodzice robić nie powinni:

• Budować złego wizerunku przedszkola - straszyć dziecko przedszkolem.
• Posyłać do przedszkola dziecka, które nigdy dotąd nie zostawało bez mamy lub taty- taki początek skazany jest z góry na niepowodzenie.
• Zaglądać po pożegnaniu do sali lub machać przez okno by sprawdzić czy dziecko się bawi. Jeśli maluch to zauważy, resztę dnia spędzi przy drzwiach lub przy oknie.
• Obiecywać nagrody materialnej, za to, że w przedszkolu nie będzie płakać – taka odpowiedzialność jest przytłaczająca dla malucha, ale też z każdym kolejnym dniem dziecko będzie oczekiwać większych nagród.
• Dzwonić do przedszkola z pytaniem jak sobie radzi nasze dziecko. Zwykle jest tak, że rodzice niepokoją się dużo bardziej niż ich dzieci. Dziecko po 10 - 15 minutach rozgląda się wokoło i zaczyna się bawić. Każdy telefon to konieczność wyjścia z sali wychowawczyni, a więc dodatkowe zachwianie i tak już mocno nadszarpniętego poczucia bezpieczeństwa.
• Poddawać się! Rezygnacja z uczęszczania do przedszkola i powtarzanie adaptacji po jakimś czasie to kolejna dawka negatywnych emocji oraz doświadczeń.

Pamiętaj, że nawet, jeśli znajdziesz wymarzone przedszkole i dobrze przygotujesz dziecko, i tak Twój maluch ma prawo wyrażać sprzeciw i niezadowolenie - w końcu w jego życiu zaszła duża zmiana i potrzeba czasu, aby ją zaakceptował.

Pierwsze dni w przedszkolu

My - rodzice bądźmy spokojni, zdecydowani i pozytywnie nastawieni, nasz niepokój z pewnością udzieli się dziecku, nie powinniśmy przekazywać swoich obaw.

• Dajmy dziecku do przedszkola ulubioną maskotkę lub zabawkę, która da mu poczucie bezpieczeństwa w nowym miejscu.
• Drogę do przedszkola możemy odbyć ze znajomym, starszym dzieckiem chętnie chodzącym do tego samego przedszkola.
• Powiedzmy dziecku, kiedy i kto po nie przyjdzie, zapewnijmy je o naszej miłości. I o tym, że nie zostaje tu do nocy, że na pewno mama lub tata go odbierze. Nie obiecujmy, że odbierzemy go wcześnie, jeżeli wiemy, że to nie prawda.
• Pożegnajmy się z dzieckiem w szatni, szybko, z uśmiechem na twarzy. Nie przedłużajmy pożegnania.
• Przyjdźmy po dziecko punktualnie.
• Chwalmy dziecko za jego dzielność i umiejętność radzenia sobie w każdej sytuacji. Jeśli dziecko płakało okażmy mu zrozumienie. Skupiajmy się na tym, co się podobało i z czym dziecko sobie poradziło.

Okres adaptacji przebiega różnie, jedno dziecko po tygodniu ma już najgorsze za sobą, inne swój trudny czas zaczyna później (i to też jest normalne) - bo dopiero wtedy zrozumiało i w pełni odczuło, że pewien etap skończył się bezpowrotnie, a ono wolałoby żeby było tak jak dawniej. Czas adaptacji nie jest łatwy. Dziecko musi przyzwyczaić się do nowego otoczenia, poznać zasady panujące w przedszkolu. Dajmy mu na to czas, bądźmy wsparciem, tłumaczmy, odpowiadajmy na pytania.

Sposoby przygotowania dziecka do przedszkola

• Czytanie opowiadań i oglądanie filmów animowanych, których bohaterowie chodzą do przedszkola.
• Rozmowy o przedszkolu ze znajomym dzieckiem, które lubi chodzić do przedszkola.
• Zapoznanie z budynkiem i ogrodem przedszkola.
• Opowieści rodziców jak to było, gdy oni chodzili do przedszkola.
• Uświadomienie dziecku zalet przedszkola – wielu nowych kolegów do zabawy, dużo zabawek, wychowawczyni, która zna ciekawe zabawy, tańce i piosenki.
• Poinformowanie dziecka, dlaczego będzie chodzić do przedszkola, (np. bo mama musi iść do pracy i rodzice zdecydowali, że w przedszkolu dziecko będzie miało najlepszą opiekę).
• Ćwiczenie z dzieckiem samoobsługi! Dotąd było tak, że rodzic lepiej znał potrzeby dziecka niż ono same, reagował nie tylko na słowa, ale i na gesty. W nowej sytuacji dziecko często ma problem żeby zakomunikować swoje potrzeby, dlatego ważne jest, aby umiało (a chociaż podejmowało próby), by je zaspokoić.
• Uczestniczenie w zebraniu rodziców nowo przyjętych dzieci. Jest to świetna okazja, aby się wzajemnie poznać, zebrać informacje o dzieciach i życiu przedszkola. Dobrze byłoby nawiązać kontakt z rodzicami innego dziecka z tej grupy i zapoznać bliżej swoje pociechy. Gdy dziecko wchodząc do nowej grupy rówieśników i zna, chociaż jedną osobę, może mu to bardzo ułatwić te pierwsze trudne dni.

Czy dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola?

Zazwyczaj dzieci osiągają tę dojrzałość między 3 a 4 rokiem życia. Zależy to od tempa ich indywidualnego rozwoju oraz doświadczeń.
Dziecko dojrzało do pójścia do przedszkola gdy:

• dobrze znosi nieobecność mamy i taty (zostaje pod opieką innych członków rodziny lub znajomych osób);
• potrafi wykonać proste czynności samoobsługowe – zgłaszanie potrzeby fizjologicznej i samodzielne korzystanie z toalety, mycie rąk, zakładanie ubrań, rozpoznawanie swoich ubrań, samodzielne jedzenie łyżką i picie z kubeczka.

Wymagania jakie stawia przedszkole w zakresie samoobsługi sprowadzają się do:

• komunikowania potrzeb fizjologicznych,
• umiejętności umycia rąk mydłem i wytarcia w ręcznik,
• umiejętności samodzielnego jedzenia (posługiwania się łyżką i widelcem),
• samodzielnego ubierania i rozbierania się dziecka.

Opracowanie: Natalia Starzak-Hereśniak i Klaudyna Legień